Lekcja fotografii u mistrza

Lekcja fotografii u mistrza
10 niesamowitych MUST-SEE dla każdego pasjonata fotografii

Czym jest nauka fotografii? To obserwowanie mistrzów, powielanie ich niezwykłych idei, by potem wypracować swój własny, indywidualny styl. To taniec ze światłem i cieniem. Próba wyrażenia siebie oraz swoich myśli. Sposób na zarejestrowanie nie tylko wizerunku, ale i duszy fotografowanej postaci.

Przygotowałam zestawienie dziesięciu, bardzo ważnych dla mnie produkcji. Dotykają one istoty fotografii, pracy najznamienitszych postaci w branży i ich poświęceniu dla ukochanego zawodu, który wielokrotnie nie tylko nadaje sens ich życiu, lecz je sobie całkowicie podporządkowuje.
Wciąż jeszcze długie zimowe wieczory będą idealne, by nadrobić zaległości i przygotować się do sezonu wiosennych sesji fotograficznych.

1. Dziennik z podróży (2013)

Na film trafiłam całkiem przypadkowo. Zobaczyłam zapowiedź maratonu filmów krótkometrażowych o fotografii i skusiłam się! O mały włos, a zostałabym w domu.

Ten niespełna godzinny materiał to urocza opowieść o mistrzu i jego uczniu.
Jak ja zazdrościłam Michałowi, który miał okazję wyruszyć w wakacyjną podróż ze wspaniałym fotografem Tadeuszem Rolke!
Nie było tu gwiazdorstwa, napuszania się czy sztuczności. O tak pięknej relacji: nauczyciel – uczeń, jak dotąd czytałam tylko w książkach. Jednak nie jest to ckliwy dokument, a prawdziwa opowieść o ludzkim, często zwariowanym i przewrotnym życiu.

Oprócz cennych rad dotyczących fotografii (zarówno jej technicznych, jak i artystycznych aspektów), Tadeusz dzieli się z Michałem swoim doświadczeniem życiowym, opowiada o licznych romansach, o swojej pracy, a robi to w tak lekki i rozbrajający sposób , że nie można tego go nie polubić. Chłopiec natomiast wpatrzony jest w niego jak w obrazek, chłonie wiedzę i darzy mistrza ogromnym szacunkiem. O taką postawę trudno dziś wśród współczesnej młodzieży.

Rady i wskazówki, jak wydobyć prawdę w swojej fotografii, mogą być dla jej miłośników nieocenione!

linktopoland_polish-filmmakers-nyc-489x325

Źródło: vod.pl

2. Szukając Vivian Maier (2013)

Ten film to przestroga dla wszystkich fotografujących do szuflady.
Tytułowa bohaterka to skromna i oddana swojej pracy opiekunka o francuskich korzeniach, która w każdej wolnej chwili fotografuje ulice Chicago. Fotoreportaże uliczne, które tworzy są poruszające, błyskotliwe i o tyle prawdziwe, że łatwo jest nam przenieść w czasie i poczuć klimat lat 60. i 70. w Stanach Zjednoczonych.

Na szczególną uwagę zasługują autoportrety, które osobiście uważam za genialne. Nie są to selfie z ręki, nie ma tu wystudiowanych póz. Vivian nie przygotowuje się do nich specjalnie i robi je spontanicznie. Nic nie jest wprost. Jej wizerunek uwieczniony jest zawsze jako odbicie we wspaniałej kompozycji kształtów i cieni otaczających ją przedmiotów. Tym samym jest to znakomity obraz jej samej, niezauważonej i niedocenionej przez otaczających ją ludzi.
Poniżej jeden z moich ulubionych portretów Vivian:

Więcej autoportretów znajdziecie na stronie: http://www.vivianmaier.com/gallery/self-portraits
Dokument jest nie tylko próbą odkrycia kim była Vivian , ale także gorzką prawdą o artystach niedocenianych, nie potrafiących się przebić i znaleźć w sobie tyle odwagi, aby podzielić się z innymi swoja twórczością.

Historia kobiety nie tylko mnie wzruszyła, ale również zmotywowała, aby dzielić się z innymi tym co fotografuje, nie bać się i eksperymentować. Czułam autentyczny żal i smutek, kiedy dowiedziałam się, że odkrywca talentu Vivian, John Maloof, odnalazł ją w kilka dni po jej śmierci, nie będąc w stanie wyrazić swojego uznania dla jej twórczości.
W Internecie prace artystki można obejrzeć na stronie http://vivianmaier.blogspot.com/

3. Bractwo Bang Bang (2010)

Jest to poruszająca, oparta na faktach historia czterech fotografów, którzy narażając własne życie, dokumentują końcowy okres apartheidu. Niebezpieczne strzelaniny i zamieszki to częste warunki w których przychodzi im pracować. To także okoliczności, które inspirują jedną z lokalnych gazet do nadania im przydomku Bractwa Bang Bang.
To również opowieść o sztuce fotoreportażu, konsekwencjach jakie ponoszą osoby uprawiające ten zawód, będący świadkami krwawych i okrutnych zdarzeń.
Film to również próba zmierzenia się z tematem odpowiedzialności moralnej i etyką podczas dokumentowania cierpienia i tragedii życiowej ludzi.
Szczególnie wymowny jest tu wątek Kevina Cartera i jego zdjęcia przedstawiające skuloną sudańską dziewczynkę i sępa czyhającego na jej śmierć. Fotograf otrzymuję za to zdjęcie nagrodę Pulitzera, ale także zostaje zalany falą krytyki za bierną postawę i nie udzielenie pomocy dziecku.

Fot. Kevin Carter

4. Portrecista (2005)

To wstrząsająca realizacja Ireneusza Dobrowolskiego będąca zapisem wywiadu z Wilhelmem Brasse – fotografem w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Mężczyzna opisuje okoliczności, w jakich znalazł się w obozie, jak wyglądała jego praca i z czym musiał się zmierzyć.
Szczególnie szokujące są jego relacje dotyczące fotografowanych przez niego dzieci, które były obiektami doświadczalnymi Josefa Mengele. W dokumencie ukazana została również bezsilność wobec okrucieństwa oprawców, jego próby pomocy ofiarom oraz traumatyczne przeżycia, które wpłynęły na fotografa tak silnie, że po zakończeniu wojny nigdy nie wziął już aparatu do ręki.
Jednocześnie Wilhelm dzieli się z nami swoimi przemyśleniami dotyczącymi pracy i kunsztu obranego zawodu, zwraca uwagę na specjalną relację fotografa i modela oraz opowiada o istotnym aspekcie prawidłowego oświetlenia obiektu.

Źródło: Filmweb.pl

5. Annie Leibovitz: Life Through a Lens

To dokument przedstawiający życie i twórczość jednej z najsłynniejszych fotografek – Anny Leibovitz zrealizowany przez jej siostrę Barbarę. Film opisuje zarówno dzieciństwo Anny, początki jej kariery jak i trudną drogę do osiągnięcia sukcesu. To również rozległa dokumentacja jej najbardziej znanych i poruszających prac – nagi John Lennon zwinięty w pozycji embrionalnej obejmujący czule Yoko Ono, roześmiana Bette Midler leżąca w płatkach róż, Meryl Streep jako mim czy Whoopi Goldberg w wannie pełnej mleka.

Poruszane są tu też aspekty z życia prywatnego artystki – jej macierzyństwo oraz związek z pisarką Susan Sontag, który kończy się tragicznie – chorobą nowotworową i śmiercią ukochanej.
Film pokazuje determinację Anny, jej dbałość o szczegóły, odwagę i oddanie pasji. Równocześnie widzom artystka wydaje się być ciepła, normalną i skromną kobietą, z dużą wyobraźnią i poczuciem humoru.

Niektóre z prac artystki:

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez Annie Leibovitz (@anna_lou_leibovitz)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez Annie Leibovitz (@anna_lou_leibovitz)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez annie leibovitz (@_annieleibovitz)

6. Geniusz zaklęty w fotografii (2007)

To cykl filmów dokumentalnych zrealizowanych przez BBC odnoszących się do początków fotografii, pokazujący jej różnorodność, istotę i współczesną formułę. Pokazuje długą drogę od fotografii otworkowej po zdjęcia cyfrowe najnowszych technologii.
To również spotkanie ze sławami w tej dziedzinie, opowieść o ich drodze na szczyt i warsztacie pracy. To rozważanie o znaczeniu i wyjątkowości fotografii, odpowiedź na pytanie, ile warte jest zdjęcie.

Źródło: BBC

7. Helmut by June (1994)

To film dokumentalny zrealizowany przez żonę znanego fotografa mody Helmuta Newtona – June Newton. I choć filmowany z ręki, bardzo amatorsko, ukazuje sposób i styl pracy artysty, zakochanym w swojej sztuce. Na początku filmu June potwierdza tą tezę stwierdzeniem, mówiąc o swoim ekscentrycznym mężu:

„Pobraliśmy się w 1948. Kiedy mi się oświadczał, powiedział: Nigdy nie będziemy bogaci, zawsze będziemy biedni. Fotografia jest moja pierwszą miłością, Ty zawsze będziesz drugą.”

Istotą dobrego zdjęcia według Helmuta jest piękne ciało silnej kobiety. Odpowiednie ułożenie sylwetki, wyeksponowanie seksualności i doskonała forma to esencja jego prac.
Dodatkowym atutem dokumentu jest relacja June z sesji z topowymi modelkami lat 90’ i ich ponadczasowym pięknem.

Przykłady realizacji fotografa:

8. Sól ziemi

To spektakularny dokument opisujący niezwykłego brazylijskiego fotografa i wyjątkowego człowieka.
Zrealizowany przez Juliano Ribeiro Salgado, syna artysty oraz niemieckiego reżysera i fotografa Wim Wendersa. To opowieść o wiecznym tułaczu, który przemierza najdalsze zakątki świata, aby zarejestrować i pokazać ludziom prawdę o ich okrucieństwie, o cierpieniu biednych i niewinnych, o przemocy, wojnie, nienawiści, śmierci i głodzie oraz nieludzkich warunkach życia. To nie tylko jego sposób na życie, ale również misja. To coś, co dewastuje go psychicznie jako człowieka. Jak odnajduje siebie po 40 letniej podróży?
Stawia hołd otaczającej go naturze, tworząc zapierających dech w piersiach album Genesis, który w artystyczny sposób, na charakterystycznych dla niego czarnobiałych fotografiach, ukazuje niezwykłe pejzaże zwierząt i przyrody, nieskalane ludzką ręką. Dopełnieniem jego terapii jest niezwykła inicjatywa, którą podejmuje wraz żoną – odbudowanie ekosystemu w jego rodzinnej Brazyli, gdzie postanowił wreszcie osiąść i doczekać późnej starości.
Poniżej kilka zdjęć brazylijskiego fotografa:

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Greater Buhan Oil Field, Kuwait – 1991

Post udostępniony przez  Sebastião Salgado (@sebastiaosalgadoofficial)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Elephant seal, South Georgia, 2009

Post udostępniony przez  Sebastião Salgado (@sebastiaosalgadoofficial)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Yamal Peninsula, Siberia, Russia – 2011

Post udostępniony przez  Sebastião Salgado (@sebastiaosalgadoofficial)

9. Bert Stern. Prawdziwy Madman (2011)

Film dokumentalny zrealizowany przez partnerkę i muzę fotografa Shannah Laumeister. Jest dziennikiem wspomnień kontrowersyjnego fotografa Berta Sterna. Artysta opowiada nie tylko o swoim życiu zawodowym, ale również licznych związkach z kobietami, rodzinie, załamaniu nerwowym oraz problemem z narkotykami. Widzowie mają okazje doświadczyć jego geniuszu, który opierał się przede wszystkim na świetnych konceptach wykorzystanych w fotografii reklamowe, która w tych czasach była jeszcze w powijakach.

Drugą „mocą” fotografa są kobiety, z których potrafi wydobyć ich erotyczną energię. Artysta opisuje to zjawisko jako przestrzeń pomiędzy nim, a modelką, coś co nie jest w nim, ani w niej. Jest po prostu magiczną przestrzenią. Pomimo bujnego życia erotycznego, mężczyzna wskazuje na dwie najważniejsze kobiety jego życia – żonę gwiazdę baletu Allegrę Kent oraz Marilyn Monroe.

Z tą drugą stworzył niezwykłą sesje dla magazynu „Vogue” w 1962 roku, na sześć tygodni przed jej śmiercią. Sesja stała się materiałem do powstania albumu „The Last Sitting”.
Poniżej jedne z bardziej wyjątkowych prac Berta:

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Madonna, Vanity Fair, 1985 by Bert Stern ⁣ ⁣ © The Bert Stern Trust ⁣ ⁣ #Madonna #80s #BertStern

Post udostępniony przez  The Bert Stern Trust (@bertsterntrust)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Elizabeth Taylor as Cleopatra for Vogue, 1962 by Bert Stern ⁣ ⁣ © The Bert Stern Trust ⁣ ⁣ #ElizabethTaylor #Cleopatra #Vogue #60s #BertStern

Post udostępniony przez  The Bert Stern Trust (@bertsterntrust)

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Shirley MacLaine for Esquire, 1960⁣ ⁣ © The Bert Stern Trust⁣ ⁣ #ShirleyMacLaine #Esquire #60s #BertStern

Post udostępniony przez  The Bert Stern Trust (@bertsterntrust)


10. Abstrakt: Sztuka design Platon – fotograf

Jeden z odcinków znakomitej realizacji Netflixa dotyczącej sztuki projektowania, przedstawia pracę znanego brytyjsko-greckiego fotografa, autora zdjęć portretowych czołowych, światowych polityków, sportowców i gwiazd show-biznesu.

Materiał skupia się na relacji, jaką fotograf nawiązuje z modelem i o tym jak trudną sztuką jest uchwycenie „duszy” człowieka, ukazanie pewnej prawdy o osobie fotografowanej. Platon uzyskuje to za pomocą rozmowy i celnych pytań. Udaje mu się również zachować pewną naturalność osoby fotografowanej i uwydatnić jej cechy osobowości.
Nietypowy jest również sam proces powstawania zdjęcia. Fotograf używa aparatu analogowego Hasselblad 553 ELX, fotografując postacie na białym lub czarnym tle. Zdjęcia są następnie skanowane przez skaner bębnowy należący niegdyś do NASA. Ostatnim etapem jest delikatna obróbka w Photoshopie.

Każde zdjęcie Platona ujmuje swą prostotą. Bazuje na kontraście czerni i bieli. Jest to zarazem ideologia fotografa, aby uprościć wszystko jak to jest tylko możliwe. Myśl ta, bierze się z jego dalece posuniętej dysleksji i jego starań zrozumienia otaczającego go świata.

Poniżej przedstawiam kilka prac Platona:

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

barack obama. „This picture was Barack Obama’s first sitting as a presidential candidate. The session took place in his Chicago office when he was a junior senator. At the time, he was a complete underdog and few establishment figures assumed he had a serious chance of becoming president. I found him to be charming, easy with people, and deeply concerned about the people in the room. I noticed on his desk he was reading a large self help book. If my memory serves me well, the titles was ‚Be quiet, Be heard (How to raise delecate issues with an opponent and still find commonground.)’ At the time I thought little of the books significance, but on reflection it seemed to underly Obamas legacy. As Obama prepares to leave office and Donald Trump embraces his transition, the world wonders how the new president will deal with his political opponents. President Obama, I salute you.”

Post udostępniony przez @ platon

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

donald trump. “A note to my followers, some of you may have been surprised that I have not commented on Americas election results. It is true, that I am a political junkie and have spent the last 25 years immersed in issues of politics and leadership in the USA and the rest of the world. Yet, something seismic and historic has obviously happened to the USA and before I jump to conclusive analysis, I needed time for reflection, time to pause and step back. In my opinion, this was not an election about data, information, or even policy. It was an election about style and the impression of powerful story telling. While the American media looks for people to blame for their inaccurate pre-election analysis, we must take a hard look at how we tell stories. Social media has brought us so many benefits, but we must also deal with the dark side of the fourth industrial revolution. The undeniable disruption to our media institutions has in effect, allowed us to exist in our own echo chambers or filter bubbles. We now receive the news we want to receive. It’s based on opinion and is distributed by people that often share our similar outlooks. The ultimate result is that we become tribal, frightened of another point of view or a different value system. Unable to reach across any barrier in a respectful way and discuss complicated and painful issues with dignity. The American media institutions have allowed themselves to put ratings first and serious analysis second, the result is that they not only perpetuated this surprising result, but were also unable to see their own short coming. It is never my position to preach, my role in society must remain neutral. I was trained as a cultural provocateur to stimulate respectful debate , to bring all ides to the center and embrace the shared experience. By humanizing statistics I hope we can make more compassionate decisions. Now is the time for unity wether we agree with Donald Trumps controversial rhetoric or not, now is the time for compassionate understanding, and now is the time to re-assess how we communicate and how we tell the important stories of our era.”

Post udostępniony przez @ platon

Każdy z powyższych filmów obejrzałam i mogę z czystym sercem polecić. Dały mi dużo do myślenia, przewartościowały moje podejście do fotografii i pozwoliły bardziej wgryźć się w temat. Nadały mi pewną dojrzałość w doborze kadrów i tematów moich zdjęć. Otworzyły oczy na istotne w fotografii sprawy i zmotywowały do działania.

A Ty? Widziałeś któryś z tych filmów? A może brakuje Ci jakiegoś w tym zestawieniu.
Podziel się proszę ze mną swoimi przemyśleniami w komentarzu.

Leave a Reply

Your email address will not be published.